Umut…

Ufacık şeylerden medet ummak insanı nekadarda zavallı hissettiriyo. Olduğundan daha fazla. Yara kanıyo, kabuk tutuyo, ve o iğrenç görüntü gitsin diye kabuğu koparıyım diyosun. Sanıyosunki yara geçti derin yenilendi, tazelendi.  Ama bi  koparıyosun en baştan başlıyo kanamaya. Sonra sen yeniden geçer umuduyla bekliyosun. Hep en baştan. Bigün geçiyo ama gerçekten. Kan duruyo artık, pes edip o bile kanamıyo. Ama orda oluşan yara izi hiç gitmiyo. O izde senin bi parçan oluyo artık ve mecburen onunla yaşamaya alışıyosun. Bu defada noluyo biliyomusun? O ize her baktığında için kanıyo sebebini hatırlayıp… Ya aslında bambaşka bişey anlatıcaktım ben. Umut demiştim konuya girerken. Kalktım yaralarımı anlattım niyeyse. Saranım yok ondan belkide. Sebebini bilmediğim bi umudum oldu güçlü olabilmek için. O umut beni sabah ezanında bekliyor. Belki bişeyler bi secdeyle değişir, düzelir. Kimbilir bi mucize olur. Güneş benim için doğar bu defada belki. Ama işte hep belki , hep umut. Olmıcağını bilsede insan minicik bi dal buldumu tutunmak istiyo sımsıkı. Küçücük bi ışık. Belki bir duada saklıdır.. 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s