Daha karpuz kesicektik..

Büyüyebilseymiş tatlımı tatlı bi karpuz olucakken o büyümeyip sevimli bi karpuzcuk olmayı seçmiş. 🍉 Çürüyene kadarda mutfağımda süs olarak yaşayıp baktıkça beni mutlu edicekmiş.

Deli kızın çeyizinde bi olmamış karpuzu eksikmiş çünkü, oda tamamlanmış sonunda 😀

Olmamış karpuz demişken bide olmamış limon varki; oyun meraklıları için tavsiyemdir. Oyunlarla ilgili tüyolar, canlı yayında oyunlar, sohbetler falan. İlgililere duyurulur! Bi göz atmanızda fayda var bence.

Anlaşıldığı üzere bu bir reklamdır 😀

Reklamlar bittiiii…

Karpuz diyoduk, karpuz candır, karpuz kandır. E kesip geliyimde yiyelim ozaman gari..

Reklamlar

Boyalı saçlarından sen suçlusun!

Bi otel odasında bu uyarıyı görünce insan durup derin derin düşünme ihtiyacı duyuyor. Tüm yasakları anlarım bi otelle ilgili ama saç boyama yasağı nedir ya? Yasak haline gelicek kadar bu otelde kaç saç boyandı acaba? Yada insan neden saçını otelde boyarki? Saç rengimi değiştirmek istediğimde kuaförden diilde oteldenmi randevu almam gerekiyor? Kafamda deli sorular, kolayca çözemiyorum..

Sonsuza dek sen

Bi bölüm daha sona erdi. Hikayesi bi sonraki kitapta devam eden romanları daha bi seviyorum niyeyse. Yada sevdiğim bi romanın devamı olunca mutlu oluyorum diyelim. “Sonsuza dek sen” çok tatlı bi öyküydü bence. Yaşadığı onca şeye rağmen yada yaşadığı onca şey sayesinde hayata dahada sıkı tutunmanın, dimdik durabilmenin hikayesiydi. “Başkaları için değilde kendin için yaşa bu hayatı!” mesajı veren çok güzel bi anlatım olmuş. Gerçek anlamda mutlu olabilmenin tek yolu bu çünkü. Sevdiğimiz insanların bizi görmek istedikleri kişi olmak yerine olmak istediğimiz kişi olup insanların bizi böyle sevmesi daha bi anlamlı. Ama bu mümkünmü? Pek diil galiba. Çoğu zaman hatta her zaman çevremizdeki insanlar için yaşıyoruz bu hayatı. Attığımız her adım her davranış hatta söylenen sözler insanlar öyle olmasını istediği için. Yada daha az sorun yaşamak için. Çünkü içimizden geldiği gibi davranmamız herkesin eleştirisine katlanmak yada toplumdan dışlanmak, sürekli yargılanmak demek maalesef. Elalem ne der baskısı, adetler böyle zorunlulukları, toplumdaki sınıflandırmalar vs. derken insan insan olmaktan çıkıp birşeylere programlanmış robot gibi yaşar hale geliyor. Ve işin kötü yanı bi çoğumuz hatta hepimiz bunu artık sorgulamaz halde olması gereken buymuş aslında gibi yaşıyoruz. Ve hiçbirimiz mutlu olamıyoruz bu sebepten. Çünkü kendi benliğimizi, duygu düşüncemizi kaybetmiş oluyoruz. Ne acı ama hayat böyle ilerleyebiliyor aksine izin yok gibi. Duvarları kırıp mutluluğa koşan böyle roman kahramanlarını okuyup mutlu oluyoruz işte sadece. Bikaç yüz sayfalıkta olsa öykü bitene kadar o kahraman biz oluyoruz. Cesurca hareket edip bambaşka bi yol çiziyoruz. Sonra gelsin sonsuz mutluluk. Ama son sayfaya gelip kitabın kapağını kapayıp öykü bitince o mutlu yanımızda sayfaların arasında kalıyor. Çünkü gerçek hayata dönüyoruz ve sıkıştığımız kalıpların arasında yaşamaya devam ediyoruz. Lou yada Will kadar cesur olabilmek mümkün olsa keşke bazen.. Umarım yine devamı gelir bu hikayenin. Lou’nun maceralarını okumak çok güzel çünkü..

Tamamen duygusal 💰

Sevgili Evidea

Bende seni çok özledim. Ama maddi sebeplerden ötürü gelemiyorum. Seninle ilişkimiz tamamen maddiyata dayandığı için bazen senden uzak durmak zorunda kalıyorum. Beni affet. Beni özlemeye devam et, sabret. Kenara biraz para koyar koymaz seni ziyarete gelicem. Üzülme sakın. Sırf seni ihmal ettiğimi düşünme diye arada bi sepete bişeyler ekliyorum. Almasamda sepette durması bile ikimizide mutlu ediyor biliyorum. Yakında kavuşucaz merak etme. Sepet sepet yumurta sakın beni unutma!

Kızılcıklar oldumu?

Veee bi hikaye daha biter. Her kitabında olduğu gibi buda çok güzeldi. Ama biraz yordu sanki bu defa okurken. Sebep: karakter fazlalığı 🙂 okadar çok isim, okadar çok farklı hayatı aynı anda bi araya toplamışki insanın okurken kafası karışıyo. Kim kimdi? Kimin neyi oluyodu? Kime nolmuştu? Zaten tam çözdüm olayı, herkesi tanıdım artık dediğin an bi bakmışsın kitap bitmiş. Ama öyle bi yerde bittiki sanki devamı varmış gibi. Belkide devam kitabı yazılmıştır ve kitaplığımda beni bekliyodur okumam için zamanla görücez. Sevdiğim yazarların kitaplarını çıkar çıkmaz almak ve okunması için sıraya dizmek gibi bi huyum var. Yani bu kitapta taa nezaman çıkmıştı ama ben ancak okuyabildim. Atıyorum devamı 3 kitap sonraysa hemen onu alıp okumam, illa basım sırasına göre okunucak. Öyle değişik bi sistemde okuyucuyum bende yapcak bişey yok. Devamını merakta etsem beklerim sabırla. Kendime işkence 😀 Konusunu anlatmak isterdim ama aynı anda çok farklı hayatlar ele alındığı için hangisini anlatıyım bilemedim. Bazen gelmişine, bazen geçmişine diyerek yaşamın her anına değinmiş. Garip bi tarif oldu ama öyle. Geçmişteki sorunları çözemezsek geleceğe emin adımlarla yürüyemiyoruz. Anafikrimiz bu olsun madem. Hadi okuyunda ders çıkarın sizde..

Hoooppp 🕺

Leyla ile Mecnun dizine bayılan, tekrarlarını bile tekrarlarca izleyen biri olarak kitabının çıkmasına müthiş sevindim. Ve tabiki hiç vakit kaybetmeden alıp okudum. Karakterler ve olaylar diziyle aynı gibi olsada kitap tamamen farklı bi yol izleyip bambaşka bi sonla bitiyor. Okurken insanın acayip eğlendiği bi kitap olmuş. Toplum içinde okumayın derim ben çünkü suratınızdaki şaşpal sırıtmayı engelleyemiyorsunuz. Ve her satırda gözünüzün önünden dizinin sahneleri geçiyor sürekli. Her vurguyu, her tonlamayı ve mimikleri ezbere bildiğimiz için haliyle gözümüzün önünden geçiriyoruz. Bi kitabı okurken kahramanı hayal etmek gibi diil bu ama. Tam tersi çok iyi tanığın bi kahramanın öyküsünü okumak gibi. Çok değişikti ve güzeldi. Burak Aksak’a teşekkürler bu harika karakterler için. Gerçekten hayatımıza çok şey kattı. Keşke bitmeseydi dizi, keşke o gemi gelseydi ama her güzel şeyin bi sonu varsa demekki..

Bi mucize olsun..

Harika bi kitabın daha sonuna geldim. Kristin yine muhteşem bi hikaye sunmuş bize. Çok ilginç bi konusu vardı ama okurken hayallerle gerçekler birbirine karışıyor. Bu hem ürkütücü hemde çok eğlenceli. Hem hüzünlü hem mutluluk, umut verici. Bazen sadece hayallerimizin peşinden giderek, mucizelere inanarak hayata tutunabilmenin, yeni bi sayfa açabilmenin mümkün olabiliceğini göstermiş. Herşey mantık dışı olsada, kalbinin sesini dinleyerek mutluluğu yakalayabileceğimizi anlatmış bize. Tabi okadarda şey yapmamak lazım. Hani nede olsa masalya bu sonra işler bize gelince sarpasarmasın diye diyorum. Her hayalinde peşinde koşulmaz. O tamamen Joy’un şansı. Biz yinede tedbiri elden bırakmayalım. Ama sonuç olarak; Kesinlikle okunası bi kitap.

Ayna ayna söyle bana

Saatlerce bıkıp usanmadan Ayna dinlemek. Ayna oldukları hatta yaşadıkları zamanları özlemek. Onları özlerken insanın aslında kendi gençliğini özlemesi. Ayna Bostancı durağında diye söyler dururken ben kendimi çizim ödevi yaparken cetvel elimde buluveriyorum her defasında. Hadi kanka dediğinde kar tatili olmuşta en yakın arkadaşımla eve gelip petekte çorap kuruturken şarkıyı ezberlemeye çalışıyorum. Gelincik’le elim telefona gidiyor kızlara haber veriyorum “Kral tv’de ilk kez klibi yayınlanıcakmış koşun kanalı açın” diye. Ve her şarkıda küçük bi kıza dönüşüyorum. Zaman geçmiş büyümüşüm ama o süreçte Ayna diye bişey kalmamış. Bu tuhaf piyasada böyle değerler harcanıp gitmiş. Çünkü magazin gündemine gelicek saçmalıkları, utanç vericilikleri, ahlaksızlıkları olmamış. Benim bilmediğim duymadığım bişeyler olmuşsa bile işe yaramamış demekki ki gündemde kalıp yollarına devam edememişler. Çünkü bu işler öyle yürüyor bilindiği üzere. Sansasyonlara karışmamış uslu uslu sanatını icra etmişsen kimse seni farketmiyor. Sanatçılık zor iş vesselam. Yoldan çıkmadan yol alınmıyorsa demekki. Neyse yapcak bişey yoksa nostalji olarak dinlemeye devam etcez demektir özledikçe..

Topraktan ötesi yok’ta Cemil’in şarkısı olsun, O’nun ruhuna gitsin ozaman.. ( ama önce bi Fatiha elbette 🙏 )

Çiçekler içinde bi hikaye

Bir öykünün daha sonuna geldim. Daha önce Gül Limanı Oteli kitabıyla başlayan hikaye çiçekler içinde devam etmiş. Debbie Macomber’in kitaplarını çok seviyorum. Bunu daha önce defalarca söylemişimdir ama yinede belirtmek istedim. Onca olumsuzluğa rağmen yinede insanın umudunu kaybetmemesini hayatına devam edebilmesini çok güzel anlatmış. Bazen bi otel, bazen bi iş, bazen bi hastalık, bazende geçmişten gelen biri hayatını tamamen değiştirebiliyor insanın. Hep bişeyler vesile oluyor yaşanacaklara. Yeterki o umut ışığı hep olsun insanın içinde.. Sıcacık bi öyküydü ve ben çok sevdim. Yalnız dikkatimi çeken şu oldu; öyle bi yerde bittiki sanki devamı gelicekmiş son sayfalarda bahsedilen kişiler yeni kitabın kahramanlarıymış gibi geldi bana. Oyüzden heyecanla bekliyorum devamını. Tabi varsa…

Şimdi gidip sıradaki okunacak kitabımı seçiyim. En sevdiğim seçim bu zaten 📚

Dalgalandımda duruldum..

Bir kitabın daha sonuna gelmiş bulunmaktayız. Jojo Moyes’in kitaplarını seviyorum. Anlatım tarzını, hikayelerini, insanın içine işleyen o sözcüklerini. İlk başlarda çok ağır ilerleyen ve “bu defa olmamış galiba” dedirten garip bi kitaptı. Ama sonlara doğru birden bi merak, bi hareketlenme, bi duygusallık sarıverdi ortalığı. Ve güzel bi sonlada bitiverdi yine her öyküsünde olduğu gibi. Farklı hayatlardan gelmiş birbirinden çok farklı o kadınların ortak gibi görünen ama aslında herbirinin bambaşka amaçlarla bi gemide umuda yolculuk yapmasını öyle güzel anlatmışki. Evet itiraf etmeliyimki daha önceki kitaplarındaki hikayeler daha bi heyecan vericiydi sanki ama buda hiç fena sayılmaz. Bazen hayat seni nerelere sürüklüyor sana nasıl bi son hazırlıyor bilemiyorsun. Bazen boşa kürek çekiyorsun, dalgalarla boşa savaşıyosun. Bazende tam o derin sularda boğuldum sanırken aslında yeni ve mutlu bi hayat içinmiş tüm bunlar diyosun karaya ayak bastığında. Herşeye rağmen denizi sevmeli, gerisi Allah kerim.. Rastgele kaptan👩‍✈️

Hayatımın satır araları